RSS

Category Archives: የግጥም ገበታ

የአበው ቅኔያትና የተመረጡ ግጥሞችና አስተያየቶች በዚህ ክፍል የሚስተናገዱ ይሆናል፡፡

መቀነትሽን አጥብቂ

IMG0193A

(የኮተቤው የሻው ተሰማ)
የዕድሜሽን ተውሳክ-ተቀጥላ፣ በመሐፀንሽ ስትቋጥሪ፣
ያበሳሽን ቀነ ገደብ፣ ስትቀንሽ- ሰትደምሪ፣
በትኩስ-በበራዱ፣ ቃር ማቅለሽለሽ… ስትጀምሪ፣
ዶሮ መረቁ ቢያርብሽ፣ ወጡ በቅመም ባይጥም፣
‹ቅሪት ያምራታል› ተብሎልሽ፣ ለደንታሽ ደንታ ባይሰጥም፣
ፍሪዳ ባይጣልልሽ፣ ዕድል ባይጥፍሽ ለቅልጥም፤
አቅበጥብጦ ሲያስፋሽክሽ…፣ ሲያስመልስሽ የበላሽው፣
ቃሪያ ጎመኑ… ውል ሲልሽ ያኔ ነበር የጀመርሽው፡፡
ከባጥ በላይ ፅኑ ፍዳ፣ በልጅ ስቃይሽን መቁጠር፣
በኪነ ጥበቡ ትንግርት፣ ቅጥያሽ ሆኜ ስፈጠር፡፡
በመዓልት-ሌሊት ተራክቦ፣ ሲኳኳል የአዋርኅ ቀመር፣
ቀናትን ሣንምት ውጧቸው፣ ሣምታትን ዘጠኝ ወር፣
በወርኀ ማዕዶት ሽግሽግ፣ ለዓመት ሦሰት ወር ሲቀር፣
እንደ ልሳኑ ስያሜ፣ ‹ቅሪት› ነበርሽ ቀደም ሲል፣
ነፍስ ስዘራ ስጠራቀም፣ ከ‹ፅንሰነት› ተብዬ ‹ሽል›፣
ከደምሽ ደም እየሞላሁ፣ እድገቴን ባንቺው ሳሻሽል፣
በዚያ የሸክም ወራት፣ ሲያበራይሽ የልብ ጋር፣
ነፍስሽ ሕቅታን ስትቃዥ፣ ተሠርታ በሞት አውታር፣
ላይ ቅጽበት እፎይታ አጥተሸ፣ ሲያባዝትሽ ሰቀቀኑ፣
በብጽዓት እየማለድሽ፣ በምልጃ በጧፍ- በጣኑ፣
ነገ የሰማይ ያህል- እየመጠቀ ቀኑ፣
ቁም ስቅልሽን እያሳየሁ፣ ‹ነፍሰጡር› ሆነሽ ተጦሬ፣
ባፍንጫሽ እያስቃተትሁ፣ ልክ ዘጠኝ ወር ቆጥሬ፣
በመጣሁ-ቀረሁ ሕማማት፣ የቀናት ለጠፍ ደምሬ፣
የአራስ ቤት ወግ ላሳይሽ፣ ስበቃ ለምስልሽ ፍሬ፤
ደሜን ከደምሽ በመድፈቅ፣ አጥንቴን ካጥንትሽ አጋጥሜ፣
‹የምጥ ማርያምን› ሲማልድ፣ ምጥሽን ሲያምጥ አዳሜ፣
አስደግድጌው እንደ ጃን፣ ወንድ ሴቱን አስቁሜ፣
ኮኮቤ ሲቃናልኝ- ፍካሬው ሲያምር ሕልሜ፣
በሽርት ውሃ ብሥራት-መርዶ፣ ተሸጋገርኩ ለሌላ ዕድሜ፡፡ Read the rest of this entry »

 
 

መኪናው ሥልጣን

(በካሣሁን ዓለሙ)
ሥልጣን መኪና ነው- የሕዝብ መገልገያ፣
አንዱ ትቶ ሲወርድ- ለአንዱ መሣፈሪያ፤
መሪውም ሹፌር ነው- መኪና እሚነዳ፣
መጠንቀቅ ያለበት- ሕዝብ እንዳይጎዳ፡፡
ተሣፋሪዎቹም- የመኪና ወንበር፣
በሥልጣን ማገልገል በሌላ እስኪቀየር፤
በመጠንከር ይሥሩ- ትተው መሰባበር፡፡ Read the rest of this entry »

 
Leave a comment

Posted by on January 22, 2015 in የግጥም ገበታ

 

አገሬ ታማለች!

(በካሣሁን ዓለሙ)

እማማ ታማለች፣

አገሬ ታማለች፣

ሆስፒታል ተኝታ

እ!እ!…ህእ!ም!…ህም!!! ትለኛለች፤

ከህቅታዋም ውስጥ ጣሯ ይሰማኛል፣

ህመሟን ስቃዩዋን፣

ዝም ብዬ እየሰማሁ፣

እማዬ! እላታለሁ፤

ህመሟ ያመኛል፣

ጧሯ ይነዝረኛል፣

አዎ! እማማ ታማለች፣

ይኸው በሆስፒታል

እ!!…ህ!!!.. እህ!!!… ትለኛለች፤ Read the rest of this entry »

 
 

እኔ አምላክን ብኾን

(በካሣሁን ዓለሙ)

እኔ አምላክን ብኾን

የሚበላ የሚጠጣው፣

የሚያይ የሚያደንቀው፣

ሰማይና ምድርን የያዙትን ኹሉ፣

ረቂቅ ግዙፋን ፍጡራን የተባሉ፣

አዘጋጅቼለት!

ባፈር ቡኮ ጭቃ በጄ አሠማምሬ፣

እስትንፋሰ ነፍስን ማወቂያ ጨምሬ፣

ክፋት ደግነትን ለማመዛዘኛ፣

አእምሮ አበልፅጌ አድርጌም መለኛ

ሰው አልፈጥርም ነበር!

እኔ አምላክን ብኾን!

 

እኔ አምላክን ብኾን!

እኔ አምላክን ብኾን!

ብፈጥረውም እንኳን እንደዚህ አድርጌ፣

ፈጣሪን ከፍጡራን፣

መለያ የሥልጣን፣

አልሰጠውም ነበር ትዛዜን ደንግጌ፤

እኔ አምላክን ብኾን!

 

እኔ አምላክን ብኾን

እኔ አምላክን ብኾን!

ምናልባት አክብሬ ትዛዜን ብሰጠው፣

የእኔን ቃል አቃሎ፣

ቆሻሻ ላይ ጥሎ፣

የፈጣሪነቴን ኪዳን ካፈረሰው፣

እንኳን ሰውንና የጣሰውን ሕጌን፣

የቅዱስ ኪዳኔን፣

ትክክል መንገዴን፣

አናንቆ አርክሶ ያቀለለ ክብሬን!

ለእሱ የተሠራ፣

በእሱ የተጠራ፣

ፍጡር የተባለ፣

ለድንቀት ለምግብ ለሰው ልጅ የዋለ፣

አጠፋበት ነበር ካለም ላይ እንዳለ፤

እኔ አምላክን ብኾን!

 

እኔ አምላክን ብኾን

እኔ አምላክን ብኾን!

ባላጠፋው እንኳን የጠፋን/ያጠፋን/ ፍለጋ፣

አይወሰን ክብሬን ምሉዕ ኩሉ ፀጋ፣

ከአርያም በላይ

ከበርባሮስ በታች የሚገኝ አካሌን

በሙሉዕ እንዳለ ወስኜ በሥጋ፣

ሰው አልኾንም ነበር!

እኔ አምላክን ብኾን!

እኔ አምላክን ብኾን

እኔ አምላክን ብኾን!

ጭራም ሰውን ኾኜ ጥፋቱን ነግሬ፣

በፍቅር በእውነት ክብሩን አስተምሬ፣

ታምር እየሠራሁ ከፊት እየመራሁ፣

የበጎ ምግባርን ሠርቼ እያሳየሁ፣

ወደ እኔ ለጠራው?

ጭራሽ! ፍቅሬን ጠልቶ እውነቴን አብሎ፣

ታምሬን አዋርዶ መንገዴን አጥፍቶ፣ ክብሬን አጣጥሎ

የሽፍትነት ተግባር በእኔው ላይ ሲሠራ፣

ይዞ አሥሮ በጥፊ ሲመታኝ ሳይፈራ፣

በጨከነ ስሜት በደነደነ ልብ፣

አካሌን ሲያቆስል ይዞም ሲደበድብ፣

ሰቅሎም በመስቀል ላይ፣

በጦር እየወጋ ምራቅ እየተፋ ሲዘብትብኝ ሳይ፤

ችዬ ዝም ልለው?

ጭራሽ! በእኔው ቁስል ባካሌ ደም መፍሰስ፣

ቆስዬ ደምቼ እሱኑ ልፈውስ?

‹ኤሎሄ! ኤሎሄ! ላማ ሰባቅታኒ› ብዬ በጽሞና፣

ይቅር እንዲባል ስል ላቀርብ ልመና?

እያየ እያሰበ የሠራውን በደል፣

በሚስማር ቸንክሮ ፈጣሪውን መስቀል፣

ሳያውቅ ነውና ይቅር ከራሴው ልል?

በሠራሁት ሸክላ ባበጀሁትም ገል

መሥዋዕቱ ኾኜ በራሴው ልገደል?

እኔ አምላክን ብኾን!

 

እኔ አምላክን ብኾን

እኔ አምላክን ብኾን!

እንኳን ሰውን ኾኜ ሞቸለት ልቀበር፣

በእኔ የሚዘብት የሰው ልጅ በማፍቀር፣

በጠቅላላ ነገር፣

ሰው አልፈጥርም ነበር

እኔ አምላክን ብኾን

እሱ ግን!…

ወስብሐት ለእግዚአብሔር !

አሜን!

 

 
Leave a comment

Posted by on April 17, 2013 in የግጥም ገበታ

 

የሐዘን እንጉርጉሮ ከያዙ ቅንጫቢ ኢትዮጵያዊ ቅኔዎች

1

ሽህ  ብረት በፊቱ የሚደባለቀው፣

‹የዳሞት›ን መንገድ ብቻውን ዘለቀው፡፡ Read the rest of this entry »

 
9 Comments

Posted by on August 22, 2012 in የግጥም ገበታ

 

ሙሱንት

  ለእኛ ይብላን እንጂ

ስንት አፍሰን ንዋይ

የላም ጥገት ሳናይ

ለቀረን በወና

ምናለባት ላሟ

ደልባበታለች በጊዜው መስና፡፡


 
Leave a comment

Posted by on July 30, 2012 in የግጥም ገበታ

 

ንጉሥ ማራኪ!

 

‹መሬት የእግሬ መረገጫ ናት› ስላለ

እግሩን ዘርጥጬ ልጥለው፣

‹ሰማይ ዙፋኔ ነው› በማለቱም

አልጋውን ልገለብጠው

ስታገል፣ ስታገል፣ ስታገል፤

እግሩ መሬቱን ሞልቶት

አልጨበጥህ ቢለኝ፣

ዝፏኑም ያለቅጥ ገዝፎ

ለመገልበጥ ቢያስቸግረኝ፣

ተስፋ ቆርጬ ልተው ስል፤

አገኘሁት! አገኘሁት! አንቺ ዘንድ ተሸጉጦ፣

ለካ አልጋውን ነቅንቄበት ከሆድሽ ገብቷል ደንግጦ፤

ማሪያም ሆይ! እንዳትለቂው በሥጋችን ይዠሻለሁ፣

መማረኩንም ንገሪው፣

መሔጃ የለህም በይው፣

‹ንጉሥ ማራኪ› ብዬ እፎክርበታለሁ፡፡

 
Leave a comment

Posted by on July 30, 2012 in የግጥም ገበታ

 
 
%d bloggers like this: